Het Rietveld Schröderhuis in Utrecht is een iconisch kunstwerk uit de De Stijl-beweging en staat sinds 2000 zelfs op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Het huis wordt vaak toegeschreven aan architect Gerrit Rietveld, maar de werkelijke ontwerpgeschiedenis is genuanceerder en fascinerender dan vaak gedacht wordt.

Wie ontwierp samen met Gerrit Rietveld het revolutionaire Rietveld Schröderhuis?

  • A. Truus Schröder-Schräder
  • B. Lisa Mondriaan
  • C. Theo van Doesburg
  • D. Gerrit Rietveld alleen

💡 Hulp nodig?

Denk aan de achternaam van het huis zelf. Het draagt niet alleen de naam van de architect, maar ook van iemand anders die een cruciale rol speelde in het ontwerp en er jarenlang heeft gewoond.

✅ Bekijk het antwoord

Het juiste antwoord is A. Truus Schröder-Schräder.

Hoewel Gerrit Rietveld vaak als de enige architect wordt genoemd, was Truus Schröder-Schräder (1889-1985) in werkelijkheid mede-ontwerpster van dit baanbrekende gebouw. Ze was niet alleen de opdrachtgeefster, maar werkte intensief samen met Rietveld aan het ontwerp. Het huis werd tussen 1924 en 1925 gebouwd als haar woning na het overlijden van haar man, en ze woonde er tot haar dood in 1985 – maar liefst zestig jaar.

Schröder-Schräder had revolutionaire ideeën over hoe mensen moesten wonen. Ze wilde flexibele ruimtes die zich konden aanpassen aan verschillende momenten van de dag en verschillende levensfasen. De beroemde schuifwanden op de eerste verdieping waren haar idee: overdag kon de bovenverdieping één grote open ruimte zijn, ’s avonds kon het worden opgedeeld in afzonderlijke slaapkamers voor haar drie kinderen.

📚 Meer achtergrondinformatie

Het Rietveld Schröderhuis staat op de Prins Hendriklaan 50 in Utrecht en is een perfecte belichaming van de principes van De Stijl-beweging. De architectuur kenmerkt zich door strakke lijnen, primaire kleuren (rood, geel, blauw) gecombineerd met zwart, wit en grijs, en een radicale afwijzing van traditionele bouwprincipes.

Truus Schröder-Schräder was zelf een vooruitstrevende vrouw die zich niet conformeerde aan de verwachtingen van haar tijd. Na het overlijden van haar man in 1923 besloot ze niet terug te keren naar het huis van haar ouders, zoals gebruikelijk was, maar een volledig nieuw en modern huis te laten bouwen. Ze wilde niet langer in de donkere, benauwde huizen van de traditionele architectuur leven.

Haar samenwerking met Rietveld begon zakelijk, maar groeide uit tot een levenslange persoonlijke en professionele relatie. Ze werden minnaars en werkten decennialang samen aan verschillende projecten. Rietveld verhuisde zelfs in 1958 naar het huis en woonde er tot zijn dood in 1964.

Het huis was revolutionair in veel opzichten. Het had geen dragende binnenmuren op de bovenverdieping, wat in 1924 zeer ongebruikelijk was. De keuken was niet verstopt in een aparte ruimte, maar onderdeel van de leefruimte. De ramen konden volledig open, waardoor binnen en buiten in elkaar overliepen. Zelfs de kleuren hadden een functie: ze accentueerden de structuur en hielpen de ruimte te definiëren.

Lange tijd werd Schröder-Schräder’s rol onderschat, zoals met veel vrouwelijke bijdragen aan kunst en architectuur het geval was. Pas in recentere studies wordt erkend dat ze niet alleen opdrachtgeefster was, maar actief mee ontwierp. Ze maakte schetsen, bedacht oplossingen en had een duidelijke visie op hoe het huis moest functioneren.

Vandaag de dag kun je het huis bezoeken via het Centraal Museum Utrecht. Bezoekers moeten reserveren, want slechts kleine groepen worden tegelijk toegelaten om het kwetsbare interieur te beschermen. Het huis staat nog vrijwel volledig in de originele staat, inclusief het door Rietveld ontworpen meubilair.

De UNESCO riep het huis in 2000 uit tot werelderfgoed met de motivatie dat het “een manifest van de idealistische principes van de De Stijl-beweging is en een van de iconen van de Moderne Beweging in de architectuur.”