Het verhaal begint eigenlijk bij Napoleon. Die had een prijsvraag uitgeschreven: wie kan een manier bedenken om voedsel langer te bewaren voor mijn troepen? Nicolas Appert won in 1809 met glazen potten. Slim, maar Peter Durand zag meteen het probleem: glas is zwaar, breekt makkelijk, en op een schommelend schip? Vergeet het maar.

Zijn metalen blikken waren een veel betere oplossing. Al waren de eerste exemplaren niet goedkoop - één blik kostte evenveel als wat een arbeider op een dag verdiende. Pas toen er machines kwamen die massaal blikken konden maken, werd het betaalbaar.

En toen ging het echt snel. Het conservenblik heeft de wereld veranderd, zonder overdrijven. Plotseling kon je ananas eten in Nederland, bederfelijke producten verhandelen over de hele wereld, en poolexpedities ondernemen zonder te verhongeren. Zonder blikken? Dan waren veel beroemde ontdekkingsreizen simpelweg niet mogelijk geweest.

Maar dat verhaal van die blikopener blijft toch het gekst. Ezra Warner bedacht ’m pas in 1858. Voor die tijd kreeg je instructies als “snijd rond de bovenkant met een mes” of - en dit is echt waar - “gebruik een bajonet indien nodig”. De Britse marine had tot ver in de 19e eeuw een standaard-beitel aan boord, puur om blikken mee open te krijgen. Stel je voor dat je honger hebt en eerst moet gaan hakken op je eten.

Nederland deed trouwens goed mee in de conservenindustrie. Vooral de Zaanse regio was er vroeg bij met het inmaken van groenten, fruit en vis. Sommige van die merken bestaan nog steeds. Best knap als je bedenkt hoe het allemaal begon: met dure handgemaakte blikken die je open moest bikken als een soort metalen kokosnoot.