‘Bohemian Rhapsody’ is een van de meest herkenbare rocknummers ooit gemaakt, en ook een van de vreemdste. Geen klassiek refrein, geen logische structuur. In plaats daarvan schuift het nummer in zes minuten door een ballade, een operagedeelte en een hardrocksectie alsof het drie liedjes tegelijk wil zijn.

Radiozenders in 1975 hielden niet van lange singles. Toch werd het een enorme hit.

Het meerstemmige operagedeelte was een hel om op te nemen. De bandleden moesten hun zangpartijen keer op keer inzingen om al die lagen te bouwen, en het resultaat was iets wat ze live nooit exact konden reproduceren. Dat soort details maakt het nummer interessanter dan het op het eerste gehoor lijkt: achter die theatrale bombast zit een opname die technisch behoorlijk ambitieus was voor zijn tijd, op een moment dat studiotechnologie lang niet zo ver was als nu.

Decennia later kreeg het nummer een tweede leven bij een jonger publiek, mede door films en online video’s. Voor de pubquiz is het een goede vraag: de ene helft van de tafel weet het uit eigen ervaring, de andere helft heeft het gewoon overal voorbij zien komen.