“Bohemian Rhapsody” heeft een structuur die eigenlijk nergens op lijkt. Geen klassiek refrein, geen herkenbaar couplet-refrein-patroon, maar drie werelden die na elkaar komen: een rustige ballade, een operagedeelte vol gelaagde stemmen, en dan een keiharde rockuitbarsting. Voor een single uit 1975 was dat ronduit vreemd.

Het operagedeelte kostte enorm veel opnamesessies, omdat de bandleden hun zangpartijen telkens opnieuw moesten inzingen om al die vocale lagen op te bouwen. Technisch was dat destijds flink wat werk voor een popnummer.

Dan is er nog de lengte. Bijna zes minuten, terwijl platenmaatschappijen liever kortere nummers zagen die makkelijk op de radio pasten. Toch werkte het.

De bijbehorende videoclip, gemaakt op een moment dat promotievideo’s nog bepaald geen standaard waren, hielp het nummer een veel groter publiek te bereiken. Wat begon als een artistieke gok tegen alle conventies in, groeide uit tot een van de meest gespeelde nummers in de rockgeschiedenis. Niet slecht voor een nummer dat eigenlijk te lang, te raar en te moeilijk te categoriseren was om ooit een hit te worden.