De Michelingids begon als een praktisch boekje voor automobilisten, uitgegeven door een bandenfabrikant. De gedachte erachter was tamelijk nuchter: wie meer reist op zoek naar goede restaurants, slijt ook meer banden. Wat als marketingmiddel begon, groeide uit tot het meest gezaghebbende culinaire keurmerk ter wereld. Dat het zo’n vlucht nam, had de oprichters waarschijnlijk ook verbaasd.

De sterrencategorieën zijn niet ingewikkeld, al klinken ze op papier altijd iets chiquer dan ze bedoeld zijn. Eén ster betekent ruwweg: de moeite waard als je toch in de buurt bent. Twee sterren: overweeg een omweg. Drie sterren: plan er een reis omheen. De inspecteurs blijven anoniem en betalen hun eigen rekening, wat de geloofwaardigheid van het systeem in stand houdt.

Bij pubquizvragen over gastronomie is dit een klassieke valkuil. De meeste mensen roepen meteen Frankrijk of Japan, wat ook logisch is: Japan telt in absolute zin veel bekroonde restaurants, en Frankrijk is de bakermat van de gids. Maar bij een ranglijst “per inwoner” vallen die grote landen al snel terug. Of Luxemburg ook volgend jaar nog bovenaan staat? Dat weet je pas als de nieuwe editie uitkomt.